ಅಪ್ಪಾ... ನೀನೆಂದರೇ..

ಅಪ್ಪಾ... ನೀನೆಂದರೇ ನನ್ನಸಪ್ತಸಾಗರದಷ್ಟು ಪ್ರೀತಿಸುವ,ಹೆಗಲಮೇಲೆ ಹೊತ್ತು ಮೆರೆಸುವ,ತಾಯಿಹಕ್ಕಿಯಂತೆ ಕಾಯುವ,ಮಾಡಿದ ತಪ್ಪೆಲ್ಲವನೂ ತಿದ್ದುವ,ಕೈಹಿಡಿದು ಸರಿದಾರಿಯಲಿ ನಡೆಸುವ,ಸದಾ ಬೆನ್ನುತಟ್ಟಿ ಪ್ರೋತ್ಸಾಹಿಸುವ,ಈ ಬಾನೆತ್ತರದ ವ್ಯಕ್ತಿತ್ವದ ಜೀವ;ಕಣ್ಮುಂದೆಯೇ ನಡೆದಾಡುವ ದೈವ.

ನಾ ಹರೆಯಕೆ ಕಾಲಿಟ್ಟ ಹೊಸತರಲ್ಲಿ,ನೀನೇನು ಮಹಾ ಎಂದುಕೊಂಡಿದ್ದೆ.ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮೆಟ್ಟಿ ನಿಲ್ಲಬಲ್ಲೇ ಎಂಬಅಹಮ್ಮಿನಲ್ಲಿದ್ದ ನನಗೆ ಬಂದೆರಗಿದಕಷ್ಟ-ನಷ್ಟಗಳಿಗೆ ನಾ ಸಣ್ಣಗೆ ಬೆಚ್ಚಿಬಿದ್ದಿದ್ದೆ.ಆಗ ಯಾವುದು ಸರಿ, ಯಾವುದು ತಪ್ಪುಎಂಬ ಪಾಠವ ನೀ ಸೂಕ್ಷ್ಮವಾಗಿ ತಿಳಿಸಿದೆ.ನಿನ್ನ ಆ ತಾಳ್ಮೆ, ಸೂಕ್ಷ್ಮತೆಗೆ ನಾ ಶರಣಾದೆ.

ನನ್ನ ಯಾವುದೋ ಜನ್ಮದ ಪುಣ್ಯದಂತೆಈ ಜನುಮ ಕೊಟ್ಟ ತಂದೆಯೂ ನೀನೆ.ನಾ ನಂಬಿದವರೆಲ್ಲಾ ದೂರ ಸರಿದರೂ,ನನ್ನ ಜೊತೆ ನಿಂತ ಗೆಳೆಯನೂ ನೀನೆ.ಅಪ್ಪಾ... ನಿನ್ನ ಕುರಿತು ಹೀಗೆ ನಾನುಅದೆಷ್ಟು ಬರೆದರೂ, ಈ ಕವಿತೆ ಮುಗಿಯಲ್ಲ‌.ಪಂಚಭೂತಗಳಲಿ ಆಣೆ ಮಾಡಿ ಹೇಳುವೆ,ನಿನಗಿಂತ ದೇವರು, ನನಗಂತೂ ಬೇಕಿಲ್ಲ.